Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیستقضا کنند نمازی که آن ریایی نیست!
Qəzəl 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا
Qəzəl 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیستوگرنه بوسه و لب را ز هم جدایی نیست
Qəzəl 1821ز دام سوختگان عشق را رهایی نیستز لفظ، معنی بیگانه را جدایی نیست
Qəzəl 1822وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشتز رنگ و بوی، امید بقا نباید داشت
Qəzəl 1823ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت
Qəzəl 1824ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشتچو غنچه از گره خود گرهگشا می داشت
Qəzəl 1825به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟
Qəzəl 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشتچو دلپذیر نبودش چرا گرفت و گذاشت
Qəzəl 1827Mən ki, odda yanmışam, cənnət, cəhənnəm bilmərəm,Məstəm, ol bütxanəni heç Kəbədən kəm bilmərəm.
Qəzəl 1828Yüz heyif, keçdi zaman, gül kimi canan soldu,Baharın fəsli ötüb, gül də pərişan oldu.
Qəzəl 1829Ömrümün hər anı yox, illəri sürətlə keçib,Mən vüsal arzuladım, günlərim həsrətlə keçib.
Qəzəl 183Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.
Qəzəl 1830خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشتچو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت
Qəzəl 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت
Qəzəl 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت
Qəzəl 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشتچو زلف بر کمر او نمی توانم گشت
Qəzəl 1834Söz onun tərifinə səy ilə imkan tapdı,Tuti aynanı görüb, söhbətə meydan tapdı.
Qəzəl 1835ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت
Qəzəl 1836نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافتبشوی دست ز جان تا گهر توانی یافت
Qəzəl 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفتشکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت
Qəzəl 1838فغان که هستی من در ورق شماری رفتحیات من چو قلم در سیاه کاری رفت
Qəzəl 1839اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟
Qəzəl 184Mən pərişan deyiləm hali-pərişanlığıma,Şəmşirəm, gülmə daha sən mənim üryanlığıma.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.