Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
از سینه صافی دل بی کینه روشن استدل بی غبار باشد اگر سینه روشن است
Qəzəl 1929نقش حصیر نیست که بر پیکر من استشهباز اوج فقرم و این شهپر من است
Qəzəl 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را
Qəzəl 1930از خون چو داغ لاله حصار دل من استهر که بوی خون شنوی منزل من است
Qəzəl 1931چشم اثر به گریه مستانه من استخط نجات بر لب پیمانه من است
Qəzəl 1932این کوه غم که در دل دیوانه من استسنگ ملامت ابجد طفلانه من است
Qəzəl 1933دریا سواد سینه بی کینه من استموج شکست، جوهر آیینه من است
Qəzəl 1934طومار زلف شرح پریشانی من استآیینه فرد دفتر حیرانی من است
Qəzəl 1935آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست
Qəzəl 1936در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشقپیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست
Qəzəl 1937ماری است نی که مهره دل بیقرار اوستجاروب سینه ها نفس بی غبار اوست
Qəzəl 1938سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست
Qəzəl 1939شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوستآهی که خیزد از دل ما گرد راه اوست
Qəzəl 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را
Qəzəl 1940شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست
Qəzəl 1941شیطان دلیر بر تو ز حال خراب توستدزدی است این که پرده گلیمش ز خواب توست
Qəzəl 1942محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟پر خون دهان جام می از پشت دست توست
Qəzəl 1943Kim tutarsa ətəyindən, olacaqdır əsirin,Kim dolansa başına, məst edəcəkdir ətrin.
Qəzəl 1944زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست
Qəzəl 1945رزق وسیع در قدم میهمان توستهر کس که میهمان تو شد میزبان توست
Qəzəl 1946پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
Qəzəl 1947لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
Qəzəl 1948آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست
Qəzəl 1949جامی ز خون بی غش منصورم آرزوستلعل تجلی از کمر طورم آرزوست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.