Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
آن را که در وطن لب نانی میسرستسی شب ز ماه عید سرایش منورست
Qəzəl 1885سرچشمه نشاط دل پاک گوهرستتا دل شکفته است، سخن تازه و ترست
Qəzəl 1886Eşq dərdilə ölərsənsə, bu, dünyaya dəyər,Xızrın o, ömrünə, ya hökmi-Məsihayə dəyər.
Qəzəl 1887ما را کلاه فقر به افسر برابرستسد رمق به ملک سکندر برابرست
Qəzəl 1888دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست
Qəzəl 1889آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست
Qəzəl 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را
Qəzəl 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Qəzəl 1891پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
Qəzəl 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست
Qəzəl 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست
Qəzəl 1894بیم و امید در دل اهل جهان پر استهرجا که رنگ و بو ست بهار و خزان پر است
Qəzəl 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست
Qəzəl 1896از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست
Qəzəl 1897عشق گهرشناس به دیوانه خوشترستاز بهر گنج، گوشه ویرانه خوشترست
Qəzəl 1898جانهای آرمیده ز مردم رمانترستآبی که ایستاده تر اینجا روانترست
Qəzəl 1899خط را به دور عارض او شان دیگرستهر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست
Qəzəl 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
Qəzəl 1900آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است
Qəzəl 1901خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس استسرمایه فراغت من اینقدر بس است
Qəzəl 1902رخساره ترا ز عرق دیدهبان بس استشبنم برای تازگی گلستان بس است
Qəzəl 1903صبح امید من نفس سرد من بس استچشم سفید، روزن بیت الحزن بس است
Qəzəl 1904Olub ol qara saçın, gör, necə heyranı odun,Hindliyə məskən olubdur həmişə yanı odun.
Qəzəl 1905باغ و بهار چشم پر آب من آتش استساقی و مطرب و می ناب من آتش است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.