Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
عشقم هنوز جای به گلخن نداده استبرقم هنوز بوسه به خرمن نداده است
Qəzəl 1972روی شکفته شاهد جان فسرده استآواز خنده شیون دلهای مرده است
Qəzəl 1973دل را ز کینه هر که سبکبار کرده استبالین و بستر از گل بی خار کرده است
Qəzəl 1974شیرین تبسمی که مرا راه دین زده استاز موم، مهر بر دهن انگبین زده است
Qəzəl 1975تا زلف او به باد صبا آشنا شده استاز دست دل عنان صبوری رها شده است
Qəzəl 1976از خاکمال دام، پرم توتیا شده استاز مالش استخوان تنم رونما شده است
Qəzəl 1977از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده استبیرون روم که از پری این خانه پر شده است
Qəzəl 1978خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Qəzəl 1979دود دلی ز ابر گهربار مانده استداور تری ز قلزم زخار مانده است
Qəzəl 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Qəzəl 1980Eşq dağında belə şöleyi-qeyrət qalmayıb,Soyuyubdur al günəş, onda hərarət qalmayıb.
Qəzəl 1981İndi hər bir nöqtədə əvvəlki qiymət qalmayıb,Dolanıb dövran, daha insaf, mürüvvət qalmayıb.
Qəzəl 1982زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده استخاکش خمیر مایه تزویر بوده است
Qəzəl 1983شرم گناه رهبر توفیق بوده استعصیان غبار لشکر توفیق بوده است
Qəzəl 1984شیرازه طرب خط پیمانه بوده استسیلاب عقل، گریه مستانه بوده است
Qəzəl 1985هر کس بیاض گردن او را ندیده استافسانه ای ز صبح قیامت شنیده است
Qəzəl 1986Güldün, gülüşün pərdəni atdı dodağından,Ayna dəxi gül dərdi sənin gül yanağından.
Qəzəl 1987تا دست من به گردن مینا رسیده استکیفیتم به عالم بالا رسیده است
Qəzəl 1988تا سینه ام به داغ محبت رسیده استپروانه ام به مهر نبوت رسیده است
Qəzəl 1989نور شکوه حق ز مقابل رسیده استوقت شکست آینه دل رسیده است
Qəzəl 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Qəzəl 1990دل از حریم سینه به مژگان رسیده استکشتی به چار موجه طوفان رسیده است
Qəzəl 1991چشم ترم که مشرق چندین ستاره استبر آفتاب روی که گرم نظاره است؟
Qəzəl 1992خون در دلم ز غیرت آن گوشواره استعالم سیاه در نظرم زان ستاره است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.