Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
بار غم از دلم می گلرنگ بر نداشتاین سیل هرگز از ره من سنگ برنداشت
Qəzəl 2081آسان نمی توان به سراپای ما گذشتنتوان به بال موج ز دریای ما گذشت
Qəzəl 2082امشب خیال زلف تو از چشم تر گذشتاین رشته با هزار گره زین گهر گذشت
Qəzəl 2083کارم شب وصال به پاس نظر گذشتفصل بهار من به ته بال و پر گذشت
Qəzəl 2084سر جوش عمر من به هوا و هوس گذشتته جرعه اش به آه و فغان (چون) جرس گذشت
Qəzəl 2085روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشتچون خامه مد زخم من از استخوان گذشت
Qəzəl 2086تا از عقیق او به بدخشان سخن گذشتاز سنگ، لعل چون عرق از پیرهن گذشت
Qəzəl 2087از داغ، روشنی جگر پاره پاره یافتجان این زمین سوخته از یک شراره یافت
Qəzəl 2088یک تن دل شکسته ز اهل وفا نیافتصد حرف آشنا زد و یک آشنا نیافت
Qəzəl 2089از خطِّ دلْ سیه، ز رخش آب و تاب رفتمظلوم ظالمی که به پای حساب رفت
Qəzəl 209از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را
Qəzəl 2090از خط حلاوت لب جانان به گرد رفتاز جوش مور این شکرستان به گرد رفت
Qəzəl 2091صبح شکوفه چون کف سیل بهار رفتخوش موسمی ز کیسه لیل و نهار رفت
Qəzəl 2092هر عاشق از رهی به حریم وصال رفتمجنون پی سیاهی چشم غزال رفت
Qəzəl 2093نتوان به دستگیری اخوان ز راه رفتیوسف به ریسمان برادر به چاه رفت
Qəzəl 2094هر زنده دل که جا به مقام رضا گرفتاز تیغ، فیض سایه بال هما گرفت
Qəzəl 2095چشمی که از غبار خطش توتیا گرفتاز اشک خویش دامن آب بقا گرفت
Qəzəl 2096دل راه اشک گرم به مژگان تر گرفتافسوس کاین گره سر راه گهر گرفت
Qəzəl 2097بتوان به آه کام دل از آسمان گرفتزور کمان به گرمی آتش توان گرفت
Qəzəl 2098دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفتزاندک توجهی دل ما می توان گرفت
Qəzəl 2099کام از جهانِ دون به هوس میتوان گرفتاین شهد ریزه را به مگس میتوان گرفت
Qəzəl 210از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را
Qəzəl 2100چون گوشه کلاه به پروانه نشکنم؟داغ از میان سوختگان دست من گرفت
Qəzəl 2101Bu könül get-gedə o ləl-ləbin rənginə düşdü, düşdü,Kuzə öz ixtiyarın verdi, meyin çənginə düşdü, düşdü.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.