Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
حلقه آه مرا سپهر نگین استگریه من روشناس روی زمین است
Qəzəl 2256زیر بال است پناهی که مراستشمع بالین بود آهی که مراست
Qəzəl 2257خود به خود چشم تو در گفتارستبیخودی لازمه بیمارست
Qəzəl 2258ترک چشم مخمورش مست ناتوانیهاستفتنه با نگاه او گرم همعنانیهاست
Qəzəl 2259شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب استچو دل تنک شد از اندیشه، شیشه شیشه شراب است
Qəzəl 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
Qəzəl 2260مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست
Qəzəl 2261غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است
Qəzəl 2262زمین نقش پایی است بر آستانتفلک شیشه باری است از کاروانت
Qəzəl 2263آیینه را سیاه کند با غبار بحثگو آسمان مکن به من خاکسار بحث
Qəzəl 2264بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاجلازم این نشأه افتاده است درد احتیاج
Qəzəl 2265Qoysa əvvəl kərpici torpağa bir memar kəc,Asimana dəysə də, axır olar divar kəc.
Qəzəl 2266نیست روی عرق آلود به گوهر محتاجنبود حسن خداداد به زیور محتاج
Qəzəl 2267داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج
Qəzəl 2268نیست با دیده ظاهر دل روشن محتاجنبود خانه آیینه به روزن محتاج
Qəzəl 2269نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟
Qəzəl 227Rəf qıllam hər bəlasın bu dili-divanənin,Dağ seli çağrılmamış mehmanıdır viranənin.
Qəzəl 2270به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج
Qəzəl 2271تا چند آه سرد کشی ز آرزوی گنج؟تا کی به گرد مار بگردی به بوی گنج؟
Qəzəl 2272آن گنج خفی در دل ویرانه زند موجآن بحر درین گوهر یکدانه زند موج؟
Qəzəl 2273دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچبگسل از طول امل، چون مار در بستر مپیچ
Qəzəl 2274بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ
Qəzəl 2275لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچگلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ
Qəzəl 2276ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچقانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.