Qəzəl 2386

دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2387

زخمی عشق تو چون رو در بیابان آوردلاله خونگرم خاکستر به دامان آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2388

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2389

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 239

شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2390

می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2391

از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2392

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2393

خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خوردمغز ما را گردش سیاره همچون مور خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2394

لعل می از جام زر در سنگ خارا می خوردآدمی خون در تلاش رزق بیجا می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2395

یار ما در پرده شب باده تنها می خوردسازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2396

شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خوردحاصل این بوستان را چشم شبنم می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2397

چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2398

خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورداین سزای آن که روی دست اخوان می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2399

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 240

گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2400

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خوردآب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2401

گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2402

غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پروردیوسف ما گرگ را در پیرهن می‌پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2403

مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2404

از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زدباز آن آیینه رو نقشی عجب بر آب زد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2405

هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2406

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزدغوطه در سرچشمه خورشید چون عیسی نزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2407

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزدشور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.