Səfəvi dövrü
Aləmdə mənim ayinədarım ürəyimdir,Bülbül də mənəm, bağu baharım ürəyimdir.
Qəzəl 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا
Qəzəl 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
Qəzəl 1881در بحر شعر، خامشی از لاف بهترستدست بلند، حجت عجز شناورست
Qəzəl 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Qəzəl 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرستهر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست
Qəzəl 1884آن را که در وطن لب نانی میسرستسی شب ز ماه عید سرایش منورست
Qəzəl 1885سرچشمه نشاط دل پاک گوهرستتا دل شکفته است، سخن تازه و ترست
Qəzəl 1886Eşq dərdilə ölərsənsə, bu, dünyaya dəyər,Xızrın o, ömrünə, ya hökmi-Məsihayə dəyər.
Qəzəl 1887ما را کلاه فقر به افسر برابرستسد رمق به ملک سکندر برابرست
Qəzəl 1888دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست
Qəzəl 1889آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست
Qəzəl 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را
Qəzəl 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Qəzəl 1891پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
Qəzəl 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست
Qəzəl 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست
Qəzəl 1894بیم و امید در دل اهل جهان پر استهرجا که رنگ و بو ست بهار و خزان پر است
Qəzəl 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست
Qəzəl 1896از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست
Qəzəl 1897عشق گهرشناس به دیوانه خوشترستاز بهر گنج، گوشه ویرانه خوشترست
Qəzəl 1898جانهای آرمیده ز مردم رمانترستآبی که ایستاده تر اینجا روانترست
Qəzəl 1899خط را به دور عارض او شان دیگرستهر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست
Qəzəl 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.