Səfəvi dövrü
زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست
Qəzəl 1945رزق وسیع در قدم میهمان توستهر کس که میهمان تو شد میزبان توست
Qəzəl 1946پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
Qəzəl 1947لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
Qəzəl 1948آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست
Qəzəl 1949جامی ز خون بی غش منصورم آرزوستلعل تجلی از کمر طورم آرزوست
Qəzəl 195Aya bənzər o gözəl aldanar hər yağlı dilə,Kişi istər ki, yolun rişəsini alsın ələ.
Qəzəl 1950Mən nə təxtü-tac, nə də mülki-Süleyman istərəm.Kaş ki, məndən razı qalsın nazlı canan, istərəm.
Qəzəl 1951دستی به جام باده حمرایم آرزوستدست دگر به گردن مینایم آرزوست
Qəzəl 1952تا خط به دور ماه رخت هاله بسته استاز هاله مه به حلقه ماتم نشسته است
Qəzəl 1953جام شراب مرهم دلهای خسته استخورشید مومیایی ماه شکسته است
Qəzəl 1954باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است
Qəzəl 1955این خار غم که در دل بلبل نشسته استاز خون گل خمار خود اول شکسته است
Qəzəl 1956پیری اگر چه بال و پرم را شکسته استپای جهان نورد خیالم نبسته است
Qəzəl 1957عیش دل شکسته به آزار بسته استجوش بهار آبله در خار بسته است
Qəzəl 1958از رفتن تو باغ پریشان نشسته استگل در کمین چاک گریبان نشسته است
Qəzəl 1959آن کس که تاج را به فریدون گذاشته استسودای عشق در سر مجنون گذاشته است
Qəzəl 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Qəzəl 1960یک دل هزار زخم نمایان نداشته استیک گل زمین هزار خیابان نداشته است
Qəzəl 1961عارف به اختیار خود از سر گذشته استاین رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است
Qəzəl 1962بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته استبر زخم های تازه کی از بو گذشته است؟
Qəzəl 1963بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟
Qəzəl 1964این گردباد نیست که بالا گرفته استاز خود رمیده ای است که صحرا گرفته است
Qəzəl 1965آتش به مغزم از می احمر گرفته استاین پنبه از فروغ گهر درگرفته است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.