Səfəvi dövrü
آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است
Qəzəl 1901خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس استسرمایه فراغت من اینقدر بس است
Qəzəl 1902رخساره ترا ز عرق دیدهبان بس استشبنم برای تازگی گلستان بس است
Qəzəl 1903صبح امید من نفس سرد من بس استچشم سفید، روزن بیت الحزن بس است
Qəzəl 1904Olub ol qara saçın, gör, necə heyranı odun,Hindliyə məskən olubdur həmişə yanı odun.
Qəzəl 1905باغ و بهار چشم پر آب من آتش استساقی و مطرب و می ناب من آتش است
Qəzəl 1906با قرب یار رشته جان در کشاکش استدر عین بحر، موج همان در کشاکش است
Qəzəl 1907Xoş olur pirə oturmaq, vəli gəzmək cavana,Oxa düzlük yaraşır, əyrilik ancaq kamana.
Qəzəl 1908نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش استخونم به خاک ریخت، بهار اینچنین خوش است
Qəzəl 1909Neçə qəlbi şişətək vurdu daşa, eylədi zar,Bu ki əfsanə imiş, “yar ürəyi nazik olar”.
Qəzəl 191دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را
Qəzəl 1910ترک خودی مراد ز قطع مراحل استاین بار هر کجا فتد از دوش منزل است
Qəzəl 1911روی تو برق خرمن آسایش دل استزلف تو تازیانه جانهای غافل است
Qəzəl 1912Bu həyat çeşməsi o gül üzünün şəbnəmidir,Zülfünün ətri yayılmış, elə ənbər kimidir.
Qəzəl 1913شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است
Qəzəl 1914کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است
Qəzəl 1915نقد نشاط در دل گنجینه خم استاین گنج در عمارت دیرینه خم است
Qəzəl 1916عرش بلند مرتبه بنیان آدم استخورشید عقل، شمسه ایوان آدم است
Qəzəl 1917ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟رفتن به پای خویش به زندان چه لازم است؟
Qəzəl 1918در زیر تیغ یار که سرها در او گم استداریم حیرتی که نظرها در او گم است
Qəzəl 1919هر چند چشم مست تو هشیار عالم استبا بوالهوس شراب مخور، کار عالم است
Qəzəl 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامیرساند پیچ و خم آخر به منزل راه را
Qəzəl 1920هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم استنقش برون پرده آن جان عالم است
Qəzəl 1921آیینه را توجه خاطر به گلخن استهر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.