Səfəvi dövrü
تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست میدارم که عاشق شعرِ حالی را
Qəzəl 4410از دشت به حی مردم دیوانه نسازندبا گور بسازند وبه کاشانه نسازند
Qəzəl 4411از دست رود خامه چو نام تو نویسندپرواز کند دل چو پیام تو نویسند
Qəzəl 4412در کوی خرابات گروهی که خموشنداز صافدلی چون خم سربسته به جوشند
Qəzəl 4413آنها که به فردوس رخ یار فروشنداز سادگی آیینه به زنگار فروشند
Qəzəl 4414تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند
Qəzəl 4415غفلت زدگان دیده بیدار نداننداز مرده دلی قدر شب تار ندانند
Qəzəl 4416آنها که نظرباز به نو خط پسرانندبی چشم بداز جمله بالغ نظرانند
Qəzəl 4417چون شبنم می بر رخ جانان بنشینددر آب وعرق چشمه حیوان بنشیند
Qəzəl 4418سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند
Qəzəl 4419در کودکی از جبهه من عشق عیان بودگهواره ز بیتابی من تخت روان بود
Qəzəl 442به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی رامکن صرف زمین شور، آب زندگانی را
Qəzəl 4420در زیر فلک چند خردمند توان بودهشیار درین غمکده تا چند توان بود
Qəzəl 4421Ol vaxt ki, evim səhra kimi sadə yer idi,Hər dalğa gözümdə, elə bil, balu pər idi.
Qəzəl 4422گر یار ز احوال من آگاه نمی بوددرد من سودازده جانکاه نمی بود
Qəzəl 4423با روی تو آیینه روشن چه نمایدبی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید
Qəzəl 4424داغ از جگر سوختگان دیر برآیدخورشید ز مغرب به قیامت بدر آید
Qəzəl 4425سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآیدباغش چو نفس سوختگان بر اثر آید
Qəzəl 4426آن خرمن گل چون ز در باغ درآیدسرو از لب جو چند قدم پیشتر آید
Qəzəl 4427خطی که ازان چهره روشن بدر آیدآهی است که سینه خورشید برآید
Qəzəl 4428آه از دل جویای تو بیتاب برآیدغواص نفس سوخته از آب برآید
Qəzəl 4429حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید
Qəzəl 443Qocalıq vaxtı yerə qoyma sən o mey camını,Qaytarır köhnə şərab gəncliyinin ilhamını.
Qəzəl 4430تدبیر محال است به تقدیر برآیدرو به چه خیال است که با شیر برآید
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.