Səfəvi dövrü
وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مراکه به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا
Qəzəl 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماعهمیشه بر سر کوچ است کاروان سماع
Qəzəl 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمعکه خویش را نکند آب در گلستان جمع
Qəzəl 5132ز روشنی جگر داغدار دارد شمعز راستی مژه اشکبار دارد شمع
Qəzəl 5133ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع
Qəzəl 5134منم به گوشه چشمی ز آشنا قانعبه خاک پای قناعت ز توتیا قانع
Qəzəl 5135به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانعز صاف باده به درد پیاله ام قانع
Qəzəl 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانعز وصل گل به خس و خار آشیان قانع
Qəzəl 5137مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع
Qəzəl 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماعموسی به خواب بیخودی وطور درسماع
Qəzəl 5139دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟کز رشته می شود گهر شاهوار جمع
Qəzəl 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا
Qəzəl 5140Odlu göz yaşı töküb, ağlama hər yanda, çıraq,Salacaq atəşə pərvanəni pünhanda çıraq.
Qəzəl 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغاز پرپروانه باشد پرده ساز چراغ
Qəzəl 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغمیجهد شبهای تار از دیده روزن چراغ
Qəzəl 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟عاشق از معشوق هیهات است جان دارد دریغ
Qəzəl 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟کس چرا آب روان را از چمن دارد دریغ
Qəzəl 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغنغمه داودی از آهن دلان دارم دریغ
Qəzəl 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغقطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ
Qəzəl 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوارآن که می دارد عنان اختیار از من دریغ
Qəzəl 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغکه ندارند چراغ از سر بیمار دریغ
Qəzəl 5149چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ
Qəzəl 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
Qəzəl 5150شده است هرسو برتنم فتیله داغکه خانه زاد بود عشق را وسیله داغ
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.