Səfəvi dövrü
زان لب جان بخش با خط معنبر ساختممن به ظلمت ز آب حیوان چون سکندر ساختم
Qəzəl 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم
Qəzəl 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتمرشته باران بود شیرازه جمعیتم
Qəzəl 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستمبوسه واری جا درآن کنج دهن می خواستم
Qəzəl 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Qəzəl 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستمبی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم
Qəzəl 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستمدست در گل دارم اما پای در گل نیستم
Qəzəl 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستمجوهر تیغم ز پیچ و تاب درهم نیستم
Qəzəl 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستماخگر دل زنده ام محتاج دامان نیستم
Qəzəl 5334Heyrət əhli olmuşam, indi pərişan deyiləm,Mən fanusdan çıxmışam, şamtaki heyran deyiləm.
Qəzəl 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستمبندبندم کن که من مرد جدایی نیستم
Qəzəl 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتمگر به دندان می گرفتم عقد گوهر داشتم
Qəzəl 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتمطالع فغفور و اقبال سکندر داشتم
Qəzəl 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیقمشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم
Qəzəl 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتماز دل صد پاره دامانی پر از گل داشتم
Qəzəl 534از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
Qəzəl 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتمآبرویی همچو شبنم در گلستان داشتم
Qəzəl 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتمپای چون کوه از گرانسنگی به دامن داشتم
Qəzəl 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتمدر حریم او ره گفت و شنودی داشتم
Qəzəl 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتمدر جگر چون لاله داغ گلعذاری داشتم
Qəzəl 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتممی شدم بیرون ز خود چندان که پا می داشتم
Qəzəl 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتممی زدم بر بخت خود پایی که بر می داشتم
Qəzəl 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتمدست بر دل می نهادم دل اگر می داشتم
Qəzəl 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس میداشتممیکشیدم ناله از دل تا نفس میداشتم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.