Səfəvi dövrü
سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
Qəzəl 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام
Qəzəl 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام
Qəzəl 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام
Qəzəl 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام
Qəzəl 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهامبیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Qəzəl 531می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا
Qəzəl 5310بر دل نازک گرانی میکند اندیشهامسنگ میگردد ز ناسازی پری در شیشهام
Qəzəl 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام
Qəzəl 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله امسبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام
Qəzəl 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام
Qəzəl 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانهامجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانهام
Qəzəl 5315از سواد شهر وحشت میکند دیوانهاممیکشد از لفظ دامن معنی بیگانهام
Qəzəl 5316مومنی را میکند آزاد از قید فرنگهرکه میسازد درین محفل ز خود بیگانهام
Qəzəl 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانهامدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانهام
Qəzəl 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام
Qəzəl 5319ساغر می کی بشوید گرد غم از سینهامهمچو جوهر ریشه کرده زنگ در آیینهام
Qəzəl 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Qəzəl 5320نیست از گردون غباری بر دل بیکینهامجلوه طوطی کند زنگار در آیینهام
Qəzəl 5321صاف چون صبح است با عالم دل بیکینهاممیتوان رو دید از روشندلی در سینهام
Qəzəl 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه اممی شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام
Qəzəl 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام
Qəzəl 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختمخاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم
Qəzəl 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختمطرح جوهر من به شمشیر زبان انداختم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.