Səfəvi dövrü
می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم
Qəzəl 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟رفتم ز می قرار به خون جگر دهم
Qəzəl 583چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را
Qəzəl 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به همنسبت کند سخاوت و امساک را به هم
Qəzəl 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهمهر تیر ناله ای که بود در کمان نهم
Qəzəl 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم
Qəzəl 5833از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایمدر راه آرمیده چو منزل نشسته ایم
Qəzəl 5834عمری است ما لب از طمع خام بستهایماز صبر سنگ بر دل ناکام بستهایم
Qəzəl 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایمدر راه آرمیده چو منزل نشسته ایم
Qəzəl 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایمدر خارزار بر ورق گل نشسته ایم
Qəzəl 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایمبا صد هزار درد تسلی نشسته ایم
Qəzəl 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایماز آخرت بریده ز دنیا گذشته ایم
Qəzəl 5839این سطرهای آه که هرجا نوشتهایماز روی آن دو زلف چلیپا نوشتهایم
Qəzəl 584فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟
Qəzəl 5840جا در سیاه خانه سودا گرفته ایماز دست لاله دامن صحرا گرفته ایم
Qəzəl 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفتهایممومیم اگر چه نکهت عنبر گرفتهایم
Qəzəl 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفتهایمدایم ز شیشه پنبه به لب برگرفتهایم
Qəzəl 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایمتا بوسه ای ازان لب خندان گرفته ایم
Qəzəl 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم
Qəzəl 5845ما نقض دلپذیر ورقهای سادهایمچون داغ لاله از جگر درد زادهایم
Qəzəl 5846هر چند همچو ذره محقر فتاده ایمبا آفتاب عشق برابر فتاده ایم
Qəzəl 5847ما نام خود ز صفحهٔ دلها ستردهایمدر دفتر جهان ورق باد بردهایم
Qəzəl 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایممحراب را به سجده بتخانه برده ایم
Qəzəl 5849خورشید داغ گوهر عالمفروز ماستدریا روان ز چشم خریدار کردهایم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.