Səfəvi dövrü
ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Qəzəl 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم
Qəzəl 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیمصد شکر رو سفید ازین آسیا شدیم
Qəzəl 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر مابیرون به زور همت ازین ششدر آمدیم
Qəzəl 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
Qəzəl 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Qəzəl 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریممجروح را به سیر نمکزار می بریم
Qəzəl 5878در کوی جان به قطع مراحل نمیرسیمتا گرد جسم هست به منزل نمیرسیم
Qəzəl 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیمدرمانده متابعت نفس سرکشیم
Qəzəl 588Yaxamı vermədisə eşq gözəllər əlinə,Məni ovsunlayaraq axırı saldı felinə.
Qəzəl 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیمسنگ فسان تیزی مژگان آتشیم
Qəzəl 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟
Qəzəl 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟خمیازه را به چاشنی باده چون کشیم؟
Qəzəl 5883ما درد را به ذوق می ناب می کشیماز آه سرد منت مهتاب می کشیم
Qəzəl 5884ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیماین زهر را زیاده ز اندازه می کشیم
Qəzəl 5885با شوخ دیدگان هوس آشنا نیمچون عقده حباب اسیر هوا نیم
Qəzəl 5886آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیمشمشیر برق بر جگر مور می زنیم
Qəzəl 5887چون صبح خنده با جگر چاک می زنیمدر موج خیز خون نفس پاک می زنیم
Qəzəl 5888خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیمتا روشن است راه خرابات سر کنیم
Qəzəl 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟دامان دشت نیست که مشق جنون کنیم
Qəzəl 589مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را
Qəzəl 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیمبا آن یگانه دو جهان دل یکی کنیم
Qəzəl 5891از خویش می رویم و ترا یاد می کنیمدر کوه قاف صید پریزاد می کنیم
Qəzəl 5892ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیمچون شعله التفات به هر خس نمی کنیم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.