Səfəvi dövrü
چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
Qəzəl 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن
Qəzəl 6091چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکنبیش ازین استادگی با اسب چوگانی مکن
Qəzəl 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من
Qəzəl 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من
Qəzəl 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من
Qəzəl 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
Qəzəl 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود منچشم مجمر روشن است از آتش بی دود من
Qəzəl 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من
Qəzəl 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Qəzəl 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Qəzəl 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
Qəzəl 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار مناز پرستاران گرانتر می شود بیمار من
Qəzəl 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من
Qəzəl 6102آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور منمیکند از جای خم را باده پر زور من
Qəzəl 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Qəzəl 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Qəzəl 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟
Qəzəl 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز مناین زمینی از ریاضت آسمانی شد ز من
Qəzəl 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
Qəzəl 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Qəzəl 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.