Səfəvi dövrü
به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 597یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من
Pərakəndə şeir 598ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن
Pərakəndə şeir 599اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن
Pərakəndə şeir 600خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن
Pərakəndə şeir 601تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Pərakəndə şeir 602هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Pərakəndə şeir 603ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن
Pərakəndə şeir 604دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن
Pərakəndə şeir 605برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Pərakəndə şeir 606نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Pərakəndə şeir 607عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او
Pərakəndə şeir 608می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو
Pərakəndə şeir 609ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو
Pərakəndə şeir 610ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Pərakəndə şeir 611مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Pərakəndə şeir 612قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو
Pərakəndə şeir 613یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Pərakəndə şeir 614اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو
Pərakəndə şeir 616به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Pərakəndə şeir 617گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن
Pərakəndə şeir 618مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Pərakəndə şeir 619درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 620از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.