Səfəvi dövrü
غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Qəzəl 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Qəzəl 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟
Qəzəl 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Qəzəl 87غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را
Qəzəl 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
Qəzəl 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Qəzəl 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Qəzəl 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را
Qəzəl 92کِی نیامِ پوچ میسازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را
Qəzəl 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Qəzəl 94از سیهبختی نگردد دیده گریان برق رامیشود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را
Qəzəl 95Ustad bir saqi istər hər dəm şərabı eşqin,Od istər, atəş istər ancaq kəbabı eşqin.
Qəzəl 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Qəzəl 97Torpaqdan qüvvət alıb keçir hər anı eşqin,Laməkana az qalır çatsın məkanı eşqin.
Qəzəl 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Qəzəl 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
Qəzəl 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
Qəzəl 1000Qönçənin saflığına şahid olan şəbnəmdir,Məryəmin paklığının aynası da Məryəmdir.
Qəzəl 1001گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس استدیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است
Qəzəl 1002باده مرد افکن من معنی روشن بس استساغر و مینای من کلک و دوات من بس است
Qəzəl 1003مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است
Qəzəl 1004Səhraya saldı bizi Leyli edib məftun, yetər,Görsə ceyran ləprini yarpaqda çün Məcnun, yetər.
Qəzəl 1005مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس استعذرخواه نقش از نقاش حیرانی بس است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.