Səfəvi dövrü
بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Qəzəl 1072خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن استکسوت این قوم از دستار سر پیچیدن است
Qəzəl 1073دیده شبنم گر از روی گلستان روشن استچشم گریان من از رخسار جانان روشن است
Qəzəl 1074چشم من از گریه مستانه من روشن استخانه من چون صدف از دانه من روشن است
Qəzəl 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من استبادبان و لنگرش بیداری و خواب من است
Qəzəl 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است
Qəzəl 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است
Qəzəl 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است
Qəzəl 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است
Qəzəl 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Qəzəl 1080Narahat beynimdir axır başımı salmış şərə,Kim bu meydən içdi, gördüm, döndü o, dərbədərə.
Qəzəl 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است
Qəzəl 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است
Qəzəl 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است
Qəzəl 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است
Qəzəl 1085با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن استمغز چون گردید کامل پوست بر تن دشمن است
Qəzəl 1086مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن استگوشه این فرد باطل از شکستن ایمن است
Qəzəl 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست
Qəzəl 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست
Qəzəl 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست
Qəzəl 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را
Qəzəl 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست
Qəzəl 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوستهر که از خود می دود بیرون به استقبال اوست
Qəzəl 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوستخرده انجم سپند روی آتش فام اوست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.