Qəzəl 1115

چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته استاز هجوم سنبل این سرچشمه پنهان گشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1116

عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1117

نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته استغیرت ما بوی یوسف از صبا نگرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1118

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1119

لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده استصبح با آن چهره خندان در نگشاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1120

در بهاران بزم عیش میکشان آماده استجوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1121

خاکساری در بلندی ها رسا افتاده استآسمان این پشته را در زیر پا افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1122

تا ز روی آتشین او نقاب افتاده استرعشه غیرت به جان آفتاب افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1123

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده استگل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1124

سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده استتوبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1125

تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده استپیچ و تاب رشته در جان گهر افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1127

دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1128

داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 113

نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1130

دست ما در بند چین آستین افتاده استورنه آن زلف از رسایی بر زمین افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1131

روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده استگل به چشم روزنم از مهر و ماه افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1132

هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1133

از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1134

نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1135

آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1136

داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.