Mücirəddin Beyləqani: Səlcuq dövrü
خسروا! یک روزه عزم خدمتتاز بهشت جاودانی خوشترست
Qitə 17کرم پناه جهان عز دین تویی که ز توبها و عزت دین هر زمان برافزونست
Qitə 18شاها بدان خدای که آثار صنع اوجان بخشی و خرد دهی و بنده پروریست
Qitə 19مرا دوای دل خسته ساخت خواجه رفیعبه گوهری شبه صورت که کم ز لؤلؤ نیست
Qitə 20شاها تویی آنکه از بزرگیبر سقف سپهرت آستانهست
Qitə 21به خدایی که کلک قدرت اوحلقه ماه و آفتاب نگاشت
Qitə 22صاحبا صدرا! به ذات آنکه کلک قدرتشسنبله گردون و راه کهکشان داند نگاشت
Qitə 23به خدایی که نفس ناطقه رابا تن تیره آشنایی داد
Qitə 24ز گردون آرمیده چون بود خلق؟که ایزد خود در او آرام ننهاد
Qitə 25زهی ملک بخشی که از روی قدرتسهپر از حوادث امانت فرستد
Qitə 26ای صدر شاه رتبت قطب فلک جلالتکایام تحفه تو فتح و ظفر فرستد
Qitə 27مرا ز غیبت خاقانی و خریش چه باک؟چون او به نزد دل من کم از جوی سنجد
Qitə 28هوا ز انسان خنک شد کز جنان حورا همی گویدخنک آنکو درین سرما مقام اندر سقر دارد
Qitə 29ز روح القدس دوش کردم سؤالیکه از مکرمت چیست کاو حد ندارد؟
Qitə 30نه میر و شه بود هر کو کله دارد قبا بنددکه میر و شه کسی باشد که عالم را نگهدارد
Qitə 31به خدایی که ید قدرت اوگردش چرخ را به فرمان کرد
Qitə 32از بستر غم که جای بدخواه تو بادبرخیز سبک ورنه جهان برخیزد
Qitə 33به خدایی که در ستایش عقلنتوانند و گر بسی گویند
Qitə 34تو آفتاب و سحابی شها به چشم کرمدرین نهال نگر پیش از آنکه خشک شود
Qitə 35به خدایی که روی گردون رابه کواکب همی بیاراید
Qitə 36اوحد دین چون ز حادثات زمانهکار وزارت به مرگ خویش تبه کرد
Qitə 37دریا دلا! کسی که گهر چین لفظ تستدر جزع دیده صورت لؤلؤ نیاورد
Qitə 38عیسی وقت ما رئیس الدینمایه مرکز هنر باشد
Qitə 39به جان آفرینی که ابر بهاریبه تسبیح و تهلیل او می خروشد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.