Mücirəddin Beyləqani: Səlcuq dövrü
به خدایی که در موجوداتجز به امرش نمی شود منظوم
Qitə 65دین پناها! دم جانبخش ترانفس روح امین می گویم
Qitə 66صاحبا! داننده اسرار می داند که منجز به مدحت ده زبان چون غنچه سوسن نیم
Qitə 67سعد دین اسعد آن یگانه دهرزو دو من باده خواستیم سه تن
Qitə 68جنت دنیاست عرض این همایون بارگاهراحت جاوید را در ساحت او خانمان
Qitə 69این قوم نگر که باز هستنددر ملک قوام بی قوامان
Qitə 70ای خواجه تویی معامل منبرخیز ز خواب و چشم وا کن
Qitə 71ای صدر بکن هر چه توانی ز تغافلتا روز خود از وعده تو می شمرم من
Qitə 72خدایگانا! معلوم رای روشن تستخلوص بندگی و شرط نیک خواهی من
Qitə 73ای کلک تو بر عروس کاغذصد عقد ز مشگ ناب بسته
Qitə 74شاها! تویی آنکه از دل تستآوازه ماه و خور شکسته
Qitə 75پذرفته ای گلاب دعاگوی خویش راای از تو جود، کام دل خویش یافته
Qitə 76ای رای رفعیت آسمان راپیموده و در میان گرفته
Qitə 77ای سرافراز مهتری که به دهرکس ندیدست چون تو آزاده
Qitə 78خرد را دوش گفتم کز که نازند؟طبایع هر چهار و چرخ هر نه
Qitə 79عیسی نفسا! تویی که هر دملطف و کرم از نوم فرستی
Qitə 80زهی ملک بخشی که خصمت نداردبجز تیره روزی و جز تنگ عمری
Qitə 81خداوند من صارم الدین که طبعتنشد قابل هیچ زرق و فسوسی
Qitə 82یاد بادا از آنکه وجه معاشز تو صاحب نصاب خواستمی
Qitə 83به خدا گر خدا روا داردکه تو یک پشه را برنجانی
Qitə 84بلند بختا با بختیان همت توگرفت بخت سخن تازگی و برنایی
Qitə 85خداوندا ترا گفتم که این شش طاق پیروزهکه خوانندش سپهر نیلی و گردون مینایی
Qitə 86جان بر تو پاشم از دل چون دلستان ماییدل با تو بازم ای جان کارام جان مایی
Qitə 87شمس یکدست که از دست من و بیم هجاهر شبی تا به سحر روی به خون میشویی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.