Xaqani Şirvani: Səlcuq dövrü
ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Qəsidə 100چون آه عاشقان شد صبح آتش معنبرسیماب آتشین زد در بادبان اخضر
Qəsidə 101در آبگون قفس بین طاووس آتشین پرکز پر گشادن او آفاق بست زیور
Qəsidə 102ای کعبهٔ جهان گرد، وی زمزم رسن درزرین رسن نمائی چون زمزم آیی از بر
Qəsidə 103صحن ارم ندیدی در باغ شاه بنگرحصن حرم ندیدی بر قصر شاه بگذر
Qəsidə 104ای عندلیب جانها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر
Qəsidə 105Qəm yemə, dünyada yoxsa həmdəmin, ol şadkam,Üzlətin təblini döydür, tut fələklərdə məqam!
Qəsidə 106ای پردهٔ معظم بانوی روزگارای پیش آفتاب کرم ابر سایهدار
Qəsidə 107Sübh qılıb Şərqdən bayrağını aşikar,Şöləsi o bayrağın şimşəyi xatrrladar.
Qəsidə 108Gəldi səhər məst ikən, girdi qapımdan nigar,Sübhə gül ətri saçır, gözləri olmuş xumar.
Qəsidə 109Gəldi xəzan mövsümü, köçdü bu yerdən bahar,Meynə küləkdən əcəb ağladı hey zar-zar.
Qəsidə 110هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار
Qəsidə 111دست صبا برفروخت مشعلهٔ نوبهارمشعله داری گرفت کوکبهٔ شاخ سار
Qəsidə 112Tez şərab ver ki, saqi, başladı kar,Tez şabaş ver ki, gəldi nazlı nigar.
Qəsidə 113Mavi rəngli bu yer üzündə bəşər,Kordu, ancaq gözətçilik eylər.
Qəsidə 114Bəh-bəh, ey bəxt, mehriban canan,Ey cəfalar çəkən, vəfalı olan.
Qəsidə 115Cahanda qəmlərimi təkcə bir duyan var idi,Fərəhli günlərim olmuşsa, o səbəbkar idi.
Qəsidə 116صدری که قدر کان شکند گوهر سخاشبحری که نزل جان فکند پیکر سخاش
Qəsidə 117صبح از حمایل فلک آهیخت خنجرشکیمخت کوه ادیم شد از خنجر زرش
Qəsidə 118سر حد بادیه است روان پاش بر سرشجان را حنوط کن ز سموم معطرش
Qəsidə 119اینک مواقف عرفات است بنگرشطولش چو عرض جنت و صد عرض اکبرش
Qəsidə 120من صید آنکه کعبهٔ جانهاست منظرشبا من به پای پیل کند جنگ عبهرش
Qəsidə 121رخسار صبح را نگر از برقع زرشکز دست شاه جامهٔ عیدی است در برش
Qəsidə 122آمد دواسبه عید و خزان شد علم برشزرین عذار شد چمن از گر لشکرش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.