Səlcuq dövrü
بر سریر نیاز میغلطمبر چراگاه ناز میغلطم
Qəzəl 217Vardır şikayətim bu bətər ruzigardən,Etdi yaman xəcil məni o qəmküsardən.
Qəzəl 218در سایهٔ شب شکست روزمخورشید سیاه شد ز سوزم
Qəzəl 219در سینه نفس چنان شکستمکز نالهٔ دل جهان شکستم
Qəzəl 220ز خاک پاشی در دستخون فروماندیمز پاکبازی نقش فنا فرو خواندیم
Qəzəl 221Bəzilərin fikrincə alçaq olsaq hamıdan,Lakin xalqın içində bizik nəcib bir insan.
Qəzəl 222Nə vaxtadək sitəm çəkəcəyəm mən?Gölgə kimi qaçacağam özümdən?
Qəzəl 223نماند اهل و رنگی که من داشتمبرفت آب و سنگی که من داشتم
Qəzəl 224از هستی خود که یاد دارمجز سایه نماند یادگارم
Qəzəl 225گرچه به دست کرشمهٔ تو اسیرماز سر کوی تو پای بازنگیرم
Qəzəl 226منم آن کز طرب غمین باشملیکن از غم طرب گزین باشم
Qəzəl 227Qəlbimdəki bu dərdimi dərmanə satmaram,Sağlıq da üstəlik verələr canə, satmaram.
Qəzəl 228خون دلم مخور که غمان تو میخورمرحمی بکن که زخم سنان تو میخورم
Qəzəl 229ما از عراق جان غم آلود میبریموز آتش جگر دل پُر دود میبریم
Qəzəl 230الصبوح ای دل که ما بزم قلندر ساختیمچون مغان از قلهٔ می قبلهای برساختیم
Qəzəl 231به کوی عشق تو جان در میان راه نهمکلاه بنهم و سر بر سر کلاه نهم
Qəzəl 232ای قوم الغیاث که کار اوفتادهامیاری دهید کز دل یار اوفتادهام
Qəzəl 233یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیدهامزیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیدهام
Qəzəl 234دل بشد از دست دوست را به چه جویمنطق فروبست، حال دل به چه گویم
Qəzəl 235زنگ دل از آب روی شستیموز درد هوا سبوی شستیم
Qəzəl 236این خود چه صورت است که من پایبست اویموین خود چه آفت است که من زیر دست اویم
Qəzəl 237گفتم آه آتشین بس کن، نه من خاک توامنه مسلسل همچو آبم تا هوسناک توام؟
Qəzəl 238İsminin zikrində dastan tapmışamMən bu adla abi-heyvan tapmışam
Qəzəl 239Qəlbim kimi odludur dəhanım,Çəkməz, odur, ismini zəbanım,
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.