Səlcuq dövrü
چون سایه اگر باز به کنجی تازمهمسایهٔ من سایه نبیند بازم
Rübai 240Sən, ey vəfasızım, sən, ey qan tökən,Bilirsən: qəmxaram sənə əzəldən.
Rübai 241O kaman qaşının divanəsiyəm,Hüsnünün odunun pərvanəsiyəm.
Rübai 242Yatanda yuxumdan çıxmır xəyalın,Oyandım, fikrimdə gəzir vüsalın.
Rübai 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم
Rübai 244Ey edən könlümü qəmlərə məskən,Könlümün bağında qəm açdı süsən.
Rübai 245Gündüz fəraqından yandı ürəyim,Gecə vüsalını andı ürəyim.
Rübai 246Odlu göz yaşlarım axar hər zaman,Odla su içində yatıram, inan.
Rübai 247Yanında daima bir qəfəsin var,Uçdu bu qəfəsdən tutduğun quşlar.
Rübai 248Olsam da, əzizim, layiqli bəndən,Sevsəm də bu gözəl şəhrinizi mən,
Rübai 249Dedin ki, gedirəm, getmə, a canan!Getsən, bil ki, məni öldürər hicran.
Rübai 250O zəncir zülfünü, gəl, arxana at,Mən dəli oluram, onu az oynat!
Rübai 251Fələyə söz ilə bu gün ox atdım,Onun zəncirini qırıb qopartdım.
Rübai 252Xaqani olmuşdur sözün Xaqanı,Doludur ləl ilə sözünün canı.
Rübai 253خاقانی اگر ز خود نهی گام برونمهرهات شود از ششدر ایام برون
Rübai 254Zülm etdin sən mənə bu qədər, bəsdirBəsdir elədiyin sitəmlər, bəsdir.
Rübai 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Rübai 256Xaqani, tükənməz zülmü fələyin,Gör, necə olmuşdur əhvalın sənin:
Rübai 257ای دوست به ماتم چه نشینی چندینکز ماتم تو شدیم با مرگ قرین
Rübai 258Dostuna söz verdin, əməl et hər an,Əhdini, əzizim, pozma heç zaman.
Rübai 259ای دل چو فسردهای غمی پیدا کنوی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن
Rübai 260İçimdə yanğın var, qəlbdə həyəcan,Qan rəngli odlu bir badə ver, canan!
Rübai 261Tapanda ariflər yanında mənzil,Eşqin göməyilə həll olar müşkül,
Rübai 262در کوی تو خاطری ندیدم محزونزاهد از عقل شاد و عاشق ز جنون
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.