Qəzəl 1598

در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیستعالمی هست درین گوشه که در عالم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1599

من که در سر هوس طره دستارم نیستهیچ با سایه اقبال هما کارم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1600

خون من نیست به تشریف شهادت قابلورنه اندیشه ازان غمزه خونخوارم نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1605

تلخی می به گوارایی دشنام تو نیستدزدی بوسه به شیرینی پیغام تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1606

خسته چشم تو صاحب نظری نیست که نیستتشنه لعل تو روشن گهری نیست که نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1607

حلقه ذکر تو، میم دهنی نیست که نیستخلوت فکر تو چاه ذقنی نیست که نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1608

مهلت دور سبکسیر جهان اینهمه نیستتوشه بردار و روان شو که زمان اینهمه نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1625

رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشتحرکت در الف آن قامت موزون نگذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1626

پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1628

دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشتطفل از دام تماشا نتوانست گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1632

این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1636

اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفتآن توانگر بود اینجا که زر از یادش رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1644

خیال آب مرا در سراب‌ها انداختامید گنج مرا در خراب‌ها انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1647

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1654

چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1657

خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1664

خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1671

بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1683

سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1699

اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1707

دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1708

نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1710

سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1714

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1722

خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1724

سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1740

خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1741

ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1743

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1749

به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq