Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیستعالمی هست درین گوشه که در عالم نیست
Qəzəl 1599من که در سر هوس طره دستارم نیستهیچ با سایه اقبال هما کارم نیست
Qəzəl 1600خون من نیست به تشریف شهادت قابلورنه اندیشه ازان غمزه خونخوارم نیست
Qəzəl 1605تلخی می به گوارایی دشنام تو نیستدزدی بوسه به شیرینی پیغام تو نیست
Qəzəl 1606خسته چشم تو صاحب نظری نیست که نیستتشنه لعل تو روشن گهری نیست که نیست
Qəzəl 1607حلقه ذکر تو، میم دهنی نیست که نیستخلوت فکر تو چاه ذقنی نیست که نیست
Qəzəl 1608مهلت دور سبکسیر جهان اینهمه نیستتوشه بردار و روان شو که زمان اینهمه نیست
Qəzəl 1625رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشتحرکت در الف آن قامت موزون نگذاشت
Qəzəl 1626پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت
Qəzəl 1628دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشتطفل از دام تماشا نتوانست گذشت
Qəzəl 1632این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت
Qəzəl 1636اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفتآن توانگر بود اینجا که زر از یادش رفت
Qəzəl 1644خیال آب مرا در سرابها انداختامید گنج مرا در خرابها انداخت
Qəzəl 1647ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت
Qəzəl 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست
Qəzəl 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست
Qəzəl 1664خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است
Qəzəl 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست
Qəzəl 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست
Qəzəl 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است
Qəzəl 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است
Qəzəl 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است
Qəzəl 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است
Qəzəl 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است
Qəzəl 1722خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است
Qəzəl 1724سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است
Qəzəl 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست
Qəzəl 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Qəzəl 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است
Qəzəl 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است