Qəzəl 5320

نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌امجلوه طوطی کند زنگار در آیینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5321

صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌اممی‌توان رو دید از روشندلی در سینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5324

شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختمخاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5325

گفتگوی عشق را من در میان انداختمطرح جوهر من به شمشیر زبان انداختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5337

شب که آن آیینه رو را در برابر داشتمطالع فغفور و اقبال سکندر داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5347

گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتممی‌کشیدم ناله از دل تا نفس می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5348

گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتمدر بهشت نقد اینجا خانه‌ای می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5354

از دل گم گشته خود گر نشان می یافتمیوسف خود را میان کاروان می یافتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5356

تا به زانو رفته پای من به گل از لای خمپای رفتن نیست ازمیخانه ام چون پای خم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5365

گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدمخاررا دست حمایت از سبک پایی شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5367

شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترممهره گل گشت از گرد کسادی گوهرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5370

می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرمکز شراب تلخ گردد دیده پیمانه گرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5371

تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورمباتو یاران می خورند و من پشیمانی خورم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5375

سرو چون با آن قد استاده می آید به چشمسایه در زیر پا افتاده می آید به چشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5381

با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشممی کشد سرازگریبان زآنچه دامن می کشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5382

رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشمخویش را در گوشه آن چشم جادو می کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5393

یوسفستان گشت دنیا از نظر پوشیدنمیک گل بی خار شد عالم زدامن چیدنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5403

جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنمچشم حیران را سفال خط ریحانش کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5404

من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنمچون نسیم خوش نشین هردم زمینی خوش کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5413

گر کند آن بیوفا از من جدایی، چون کنممن که از اهل وفایم بیوفایی چون کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5421

گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می‌کنمترک سر زین رهگذر بر خویش آسان می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5422

چشم می‌پوشم نظر بر روی جانان می‌کنمدر وصال از دوربینی مشق هجران می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5424

پرده شرم حجاب امروز یک سو می کنمبا نقاب بی مروت کاریکرو می کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5426

چند از غفلت به عیب دیگران گویاشومسرمه ای کو تا به عیب خویشتن بینا شوم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5433

از حجاب عشق محروم از گل روی توییمورنه ما صد پیرهن محرم‌تر از بوی توییم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5436

ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایمپیچ و تاب زلف او را بر رگ جان بسته ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5440

ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایمنیستیم آتش ولی در خشک و تر افتاده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5446

عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایمشور محشر را حصاری در نمکدان کرده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5450

چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایمشوخ چشمی بین که در پیری جوانی کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5451

ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایمدر خط دیوانی زنجیر، عاجز مانده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq