Qəzəl 4873

روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباشعیسی وقتی، گره در چشمه سوزن مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4874

چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباشتخته کز دریا ترابیرون برد رنگین مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4875

چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباشتخته کز دریا ترا بیرون برد رنگین مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4879

هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباشمدعا لیلی است محمل گر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4889

یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباشتخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4891

رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبشازاشارت آب می گردد هلال غبغبش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4896

خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برشمی نماید در صدف خود رافروغ گوهرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4898

هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرشآتش ایمن برون می‌آید از خاکسترش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4900

گر کنند از رشته جانها زه پیراهنشاز لطافت رنگ گرداند بیاض گردنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4906

میکند جان درتن امید، لعل باده نوشروی آتشناک، خون بوسه می آرد به جوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4907

با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوشپای در زنجیر داری، چشم از روزن بپوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4910

می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیشسیل را سازد گرانسنگی سبکرفتار بیش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4925

کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟که دارد هر طرف چون شمع چندین خوشه چین آتش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4929

سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارشزبان بازی به کاکل می کند مژگان خونخوارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4930

همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارشبه پشت کار حسن او نیرزد روی بازارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4940

به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوششکه شد گرد یتیمی سایه افکن درگوشش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4944

چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4949

بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4950

چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4954

به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4963

به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟که آهو چشم قربانی شد ازمژگان گیرایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4970

برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4981

کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4983

ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4986

سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایشقمری ازشهپر خود اره نهد برپایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5004

خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5006

نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5009

مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5020

چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5023

رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq