Qəzəl 5168

هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشقجمله ذرات عالم را سویدا کرد عشق

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5171

پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشقچون شرر هر ذره ای بیدار شد از شور عشق

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5172

از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشقسرمه نتواند گرفتن راه برآواز عشق

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5190

نقش و نگار مار بود سرنوشت خلقبا زهر کرده اند همانا سرشت خلق

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5193

صبح قیامت بود چاک گریبان عشقشور دو عالم بود گرد نمکدان عشق

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5195

از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باکگرد تهمت پاک می سازد ز رخ دامان پاک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5197

زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟دل سیاهان را ز آه و ناله ونفرین چه باک ؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5209

زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاکهزار چشمه حیوان بود روان درخاک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5214

داده است بس که سینه صافم جلای اشکگردد به دیده آب مرا از صفای اشک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5226

می زنم گرم ز بس تیشه خود بر رگ سنگمی زند پیچ و خم موی بر آذر رگ سنگ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5230

آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگاز جوش لاله شیشه پرباده گشت سنگ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5235

عندلیب ما ندارد تاب استغنای گلمی شود دست و دل ما سرد از سرمای گل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5238

نمی گردند ارباب بصیرت از خدا غافلمحال است این که سوزن گردد از آهن ربا غافل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5242

تو و آوازه خوبی و من و زاری دلتو و بیماری چشم و من و بیماری دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5244

من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغولبادل جمع شوم چون به تو تنها مشغول

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5245

شکوه حسن فزون گردد از لباس جلالشود دو آتشه رنگ بتان ز جامه آل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5246

خمار من نشکست از ایاغ چشم غزالفزود داغ جنونم ز داغ چشم غزال

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5248

نیم ز پرسش محشر به هیچ باب خجلکه خود حساب نمی گردد از حساب خجل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5249

چراغ ماه خطر دارد از رمیدن دلبه ساق عرش فتد لرزه از تپیدن دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5252

گذشت عمر ازین خاکدان برآ ای دلچه همچو سنگ نشان مانده ای به جا ای دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5261

از سوختن زیاده شود برگ و بار دلچون داغ لاله است درآتش بهار دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5268

تا چند کشم درد سر از رهگذر دلکو عشق که فارغ شوم از دردسر دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5269

از سرکشی و ناز ندارد سر ما گلسرپیش فکنده است به تقریب حیا گل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5270

مرو بیرون ز عشرتخانه دلکه می می جوشد از پیمانه دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5279

روی گرم لاله شد برق کتان توبه امسوخت استغفار را گل در دهان توبه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5293

ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده امشمع خورشیدم نهان در زیر دامان مانده ام

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5296

تا شده است از دوربینی عاقبت‌بین دیده‌امدر ترازوی قیامت خویش را سنجیده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5304

سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5307

داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5319

ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌امهمچو جوهر ریشه کرده زنگ در آیینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq