Qəzəl 5029

چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5038

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5041

ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5044

تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5049

هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5061

درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5062

حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5066

چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5070

از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5077

از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5086

جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5091

که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟که یک حلقه اوست چشم سیاهش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5095

ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5099

هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5113

مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خطکه می پیچد بساط حسن را برهم غبار خط

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5116

افتاد ماه عارض او در وبال خطزلفش هوا گرفت به یک گوشمال خط

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5121

می پرستان در سر کوی مغان گردند جمعتیرهای راست در پیش نشان گردند جمع

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5124

روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمعدر دل شبها رگ ابر بهارم همچو شمع

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5130

قرار و صبر ندارند عاشقان سماعهمیشه بر سر کوچ است کاروان سماع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5131

ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمعکه خویش را نکند آب در گلستان جمع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5136

منم به نکهت خشکی ز بوستان قانعز وصل گل به خس و خار آشیان قانع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5138

دل مست حیرت و سر پرشور درسماعموسی به خواب بیخودی وطور درسماع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5143

دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟عاشق از معشوق هیهات است جان دارد دریغ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5146

عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغقطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5151

دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغشبی به روز نکردیم زیر پای چراغ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5153

چندان که بهارست و خزان است درین باغچشم و دل شبنم نگران است درین باغ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5157

تا شد از نیسان رهین منت احسان صدفشد ز خجلت زیر دامن بحر را پنهان صدف

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5158

گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدفسر برون آرد ز شوخی از گریبان صدف

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5164

ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدفکند به ابر گهر بار لب فراز صدف

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5165

زده است شرم لبت مهر بردهان صدفگره چگونه شود باز از زبان صدف؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq