Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش
Qəzəl 5038گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Qəzəl 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش
Qəzəl 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
Qəzəl 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Qəzəl 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Qəzəl 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Qəzəl 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Qəzəl 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Qəzəl 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Qəzəl 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش
Qəzəl 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟که یک حلقه اوست چشم سیاهش
Qəzəl 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش
Qəzəl 5099هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش
Qəzəl 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خطکه می پیچد بساط حسن را برهم غبار خط
Qəzəl 5116افتاد ماه عارض او در وبال خطزلفش هوا گرفت به یک گوشمال خط
Qəzəl 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمعتیرهای راست در پیش نشان گردند جمع
Qəzəl 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمعدر دل شبها رگ ابر بهارم همچو شمع
Qəzəl 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماعهمیشه بر سر کوچ است کاروان سماع
Qəzəl 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمعکه خویش را نکند آب در گلستان جمع
Qəzəl 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانعز وصل گل به خس و خار آشیان قانع
Qəzəl 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماعموسی به خواب بیخودی وطور درسماع
Qəzəl 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟عاشق از معشوق هیهات است جان دارد دریغ
Qəzəl 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغقطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ
Qəzəl 5151دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغشبی به روز نکردیم زیر پای چراغ
Qəzəl 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغچشم و دل شبنم نگران است درین باغ
Qəzəl 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدفشد ز خجلت زیر دامن بحر را پنهان صدف
Qəzəl 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدفسر برون آرد ز شوخی از گریبان صدف
Qəzəl 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدفکند به ابر گهر بار لب فراز صدف
Qəzəl 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدفگره چگونه شود باز از زبان صدف؟