ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیردشود سرکش ز پا افتادگان را دست کم گیرد

قدم تا چند از بار غم آن سرو خم باشددلم تا کی ز دست بی کسی دامان غم گیرد

ندیدم گرم خونی جز حنا کز روی یک رنگیدم خونریزم آرد رحم دست آن صنم گیرد

ملایک در فلک گریند مردم در زمین بر منچو عالم را فغانم با صدای زیر و بم دارد

بگردون سیل اشکم می رسد هاله مبند ای مهکه کس در رهگذار سیل خونی خانه کم گیرد

طبیبا داغ تدبیر من آن به کم نهی بر دلنپنداری که عاشق را دل از ذوق الم گیرد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی را میسر نیست ذوق دولت وصلتهمان به الفتی در کنج تنهایی به غم گیرد

Nə bilirdim ki, edər bunca o məhparə sitəm,Edər üftadələrindən bu qədər lütfünü kəm.

Nə qədər möhnəti-zülfünlə əyilsin qəddimNə qədər könlümü tənhalıq edə munisi-qəm.

Istiqanlı həna rəngində deyildir nəfəsim,Rəhm edib ol sənəmin tutsun əlindən möhkəm.

Ağlayır göydə mələklər mənə, yerlərdə bəşər,Zilü bəm naleyi-zarımla dolarkən aləm.

Daği-tədbirin ilə qəlbimi incitmə, təbib,Aşiqin qəlbinə təsir eləməz zövqi-ələm.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Dövləti-vəsl, Füzuli, əgər olmur mümkün,Qəm ola guşeyi-xəlvətdə sənə qoy həmdəm.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq