زین ندامت که نشد خاک درت مسکن من
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
زین ندامت که نشد خاک درت مسکن مناشک از چهره جان شست غبار تن من
حیرت لعل تو بردم بلحد نیست عجبگر شود گلخنی از آتش دل مدفن من
گردباد غم و گرداب بلا نیست شوندچند گردند درین بادیه پیرامن من
ذوق دیدار تو آیینه چه ادراک کندروی چون مه منما جز بدل روشن من
نیست از ضعف بدن ناله من می ترسمکه فتد طوق غمت بی خبر از گردن من
رشته شمع شبستان غمم در آتشمن نه مجروحم و پرخون شده پیراهن من
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چون نمیرم من ازین غصه فضولی که ز غممردم و یار ندارد خبر از مردن من
Səri-kuyin, gözəlim, gər mənə olsaydı diyar,Göz yaşım silməz idi cismimi manəndi-qübar.
Həsrəti-ləli-ləbin qəbrə apardım, yox əcəb,Atəşi-qəlbim ilə gülxənə gər dönsə məzar.
Yatdı tufani-bəla, möhnətü qəm girdabı,Oldular indi mənim bəndimə bu çöldə düçar.
Görmək istər üzünü ayineyi-idrakım,Məh camalın niyə görsün sənin, ey gül, əğyar?
Naləmə zəfi-bədən, bil ki, deyildir bais,Qorxuram tuqi-qəmin tutmaya boynumda qərar.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ey Füzuli, necə mən ölməyim ol qəmdən kim,Qəmdən öldüm də xəbər tutmadı ol nazlı nigar.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fuzuli-qezel-345
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Dehqani-hədiqeyi-hekayət,Sərrafı-cəvahiri-rəvayət
Bu, bünyadi-binayi-bəladır və müqəddimeyi-ələmi-ibtiladırMəktəbdə onunla oldu həmdəmBir neçə mələkmisal qız həm.
Bu, sifəti-Məcnundur və ibtidai-möhnəti-füzundurBir dilbəri-sərvqəddü gülruy,Sərvi-xoşü gülrüxü səmənbuy.
Bu, Leyliyə anası itab etdigidir və bəhari-vəslinə xəzan yetdigidirÇün məkr ilə Qeysi-bədsərəncam,Bir neçə zaman keçirdi əyyam.
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Mari-siyahi-zülfün edər xanə könlümü,Qıldı məhəlli-gənc bu viranə könlümü.
Gəraylı: Ey ağalar, bu gözəldənEy ağalar, bu gözəldən,Mən dönərəm, könül dönməz,
Mürəbbe: Bir namə yazmışdı gözlər şahıBir namə yazmışdı gözlər şahı,Gəldi mən tək mübtəlayə yetişdi,
Müznib əfəndiTəng etmə bizə bu yekə dünyanı, a Müznib!Əl çək, mən ölüm, at bu təmənnanı, a Müznib!