نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پریوش راتوانم گر توان پوشید با خاشاک آتش را

ز سینه آه حسرت می کشم چون تیر از ترکشکه کی سازد تهی بر سینه ام آن ترک ترکش را

منقش گشت رخسارم بخون چون لاله زار آن بهکه مالم بر کف پای تو رخسار منقش را

دلا زهد ریایی هیچ کس را خوش نمی آیدشعار خود مکن بهر خدا این وضع ناخوش را

شبی دیدم که در زلف تو دل سرگشته می گرددنمی دانم چه تعبیرست این خواب مشوش را

گهی جورست و گه کم التفاتی کار آن بدخوبدور او بلا کم نیست عشاق بلاکش را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی چند در بند جهات مختلف مانیز غم بگذار تا بر هم زند ضعف تو هر شش را

Könüldə, canda eylər ol pərinin dərdini pünhan,O kəs kim, gizlədə bilsin odu xaşak ilə asan.

Necə tərkəşdən ox, mən sinədən ah üstə ah çəkdim,Bu həsrətlə ki, vursun sinəmə ox üstə ox canan.

Üzüm qanla bəzəndi, ey gözəl, bir laləzar olduKi, sən seyrə çıxanda lalə tək öpsün ayağından.

Könül, zöhdü riyadan zərrəcə bir kimsə xoşlanmaz,Uzaqlaş bu əməllərdən, behəqqi, xaliqi-sübhan!

Gecə röyadə gördüm könlümü zülfündə sərgəştə,Pərişandır yuxum, qaldım özüm təbirinə heyran.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Bu varlıq dərdini, bəsdir, Füzuli, bunca çəkdin sən,Əri qəmdən ki, hər altı cəhətdən rahət olsun can.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq