هست می گویند خالی آن غدار آل راچشم کی برداشتم ز ابرو که بینم خال را

چشم بگشادی ندیدم مرغ دل را جای خودغالبا شد صید آن شبها ز مشکین بال را

ای بهر نوک مژه برده دلی در خواب اوجمع کن یک لحظه دلهای پریشان حال را

هفته شد دیدن آن مه نشد روزی مراآه اگر زین گونه در غم بگذرانم سال را

گفتمش با قد خم زان خال دور افتاده امگفت با کی نیست گر نقطه نباشد دال را

با تو خوش حالیم در دشت جنون ای دود آهکم مفرما از سر ما سایه اقبال را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. می جهد چشم فضولی وین ز موج اشک نیستغالبا می‌بینم آن رخسار فرخ‌فال را

Xali vardır, söyləyir, kim gördü ruyi-alini,Çəkmədim mən qaşlarından göz, görüm ta xalini.

Ta göz açdım, öz yerində görmədim könlüm quşun,Odlanıb görcək sənin şahbazi-mişkin balini.

Kirpiyin hər bir oxunda bir könül var, yat, gülüm!Cəm qıl aşiqlərin qəlbi-pərişanhalini.

Görməyi bir həftədir kim, olmamış qismət mənə,Neyləsin aşiq, keçirsə böylə mahü salini.

Söylədim: xalından ayrıldım əyilmiş qəddlə,Söylədi: “dal” nüqtəsizdir, pozma gəl əhvalini.

Sənlə xoşhaləm cünun dəştində, ey ahim, mənimEyləmə əskik başımdan sayeyi-iqbalini.

Əşk mövcündən, Füzuli, sanma seyrər gözlərim,Ol məhin görməkdəyəm rüxsari-fərrux falini.

Ərəb əlifbasında “dal” hərfi nöqtəsiz yazılır.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq