Qəzəl 5747

چه دست در خم آن زلف دلنواز کنمبه ناخنی که ندارم چه عقده باز کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5748

بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنمتأملی که ندارم به کار خویش کنم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5762

هوالغفور ز جوش شراب می‌شنومصریر باب بهشت از رباب می‌شنوم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5763

پیام دوست ز باد بهار می‌شنومز چاک سینه گل بوی یار می‌شنوم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5782

سر بر فلک ز همت والا کشیده امتسبیح را ز دست ثریا کشیده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5794

چون زلف دست بر کمر یار یافتمسر رشته نزاکت ز نار یافتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5799

بی خواست بس که بار دل گلستان شدمبی اعتبار در نظر باغبان شدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5801

موی میان نبود که من همچو مو شدمبیرنگ بود حسن که یکرنگ او شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5814

تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشمچون ساغری ز باده گلرنگ می کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5833

از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایمدر راه آرمیده چو منزل نشسته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5834

عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایماز صبر سنگ بر دل ناکام بسته‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5840

جا در سیاه خانه سودا گرفته ایماز دست لاله دامن صحرا گرفته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5855

از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5864

ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایمگوی مراد در خم چوگان کشیده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5873

هموار از درشتی چرخ دغا شدیمصد شکر رو سفید ازین آسیا شدیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5898

آن حال ندارم که به فکر دگر افتمکو قوت پا تا به خیال سفر افتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5925

ما زمزمه عشق به بازار فکندیمما شور درین قلزم زخار فکندیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5948

با آن که من ندارم کاری به کار مردمدایم کشم کدورت از رهگذار مردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5951

می شود از دم زدن خراب وجودمپرده آه است چون حباب وجودم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5952

حوصله وصل آن نگار ندارمدام به اندازه شکار ندارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5975

ای فدای چشم مخمور تو خواب عاشقانوی بلاگردان زلفت پیچ و تاب عاشقان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5976

باده گلگون نمی آید به کار عاشقاناز لب میگون خود بشکن خمار عاشقان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6004

چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟اشک حسرت را فرو خوردن، گهر پنداشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6013

چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟زیر پای خود نبینی از جمال خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6015

تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6018

عشق در بند گران است از وفای خویشتنبید مجنون است خود زنجیر پای خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6023

در لب جان پرور جانان نمی ماند سخندر حجاب غیب هم پنهان نمی ماند سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6024

دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخنهر که سودایی شود بسیار می گوید سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6030

دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدنورنه آسان است پشت پای بر دنیا زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6048

چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟با دهان خشک نتوان از لب کوثر شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq