Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dostları tərk etsə, ancaq bivəfa yar eyləyər,Öncə peyman bağlayır, sonra o, inkar eyləyər.
Rübai 313Xaqani, hümmətlə yaşasan əgər,Olmazsan mənsəbə, qızıla nökər.
Qəzəl 86Qoy bu gülşəndə mənə gül üzlülər yar olmasın,Çünki bir gül yoxdur ətrafında yüz xar olmasın.
Qəzəl 27آخر ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرادر فراق خویشتن چندین چه رنجانی مرا؟
Gül dahi şol ağzun gibi pür-hande degüldGül dahi şol ağzun gibi pür-hande degüldBülbül ho tapun gibi ser-âyende degüldür
Qəzəl 311دل آینه صورت و معنیست عجب بودکان شاهدما روی درین آینه ننمود
Rübai 81واقف به خدا ز بی وقوفی نشویعارف به حق از طریق صوفی نشوی
Xoruz və çaqqal hekayəsiSübh vəqtində bir qoca çaqqalAclıq etmişdi çox onu bihal.
BacarmamışKim yer üzündə yurdla, ulusla ucalmamış?!Yurddan, ulusdan alçaq adamlar güc almamış!
Rübai 100خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَمدل با دل تو به دوستی بسته بوم
Qəsidə 59باز محنت زده دورانمباز در ششدره حرمانم
Dövran bizim olduMahi-rəmazandır, yenə dövran bizim oldu,Yüz yerdə yenə vədeyi-ehsan bizim oldu.
Həqiqətlə, məhəbbətləGəl təzə il, birgə gəzək anam Vətən torpağını.Hər ilin öz gözəlliyi, hər ilin öz neməti var.
Qitə 3TAPMACAO necə oğrudur evə girsə, tez
İqbalnamə, fəsil 3Nə bir taxt istədi Məhəmməd, nə tac,Qılıncla çox aldı şahlardan xərac.
Rübai 46دنیا مطلب که عور میباید رفتنزدیک مشو که دور میباید رفت
Qəzəl 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Dün oxurkən bir müdiri-məktəbin məktubunuDün oxurkən bir müdiri-məktəbin məktubunuMin qələt gördüm qarışmış bir vərəq imlasına;
Atəşkədə, fəsil 33از پس قتل خدیو مستطابآمد از گردون یکی مشکین غراب
Nəydi yırğalayan bir nəhəng dağı?!Nəydi yırğalayan bir nəhəng dağı?!Uçrumlar zamanın yaddaşı kimi!..
Eşq olsun sənətkara!Bir qocaman qartalın qanadları dayandı;O bir daha qıy vurub, dağlardan keçməyəcək.
Şuşa var, Dağdana varŞuşa var, Dağdana var,Mürğ üçün dağ dən ovar,
3. ÇulpanBəlkə şəfəqi çiribSənə qırğız qadını?
KaşOktay Kazımov bəstələmişdir*Kaş yenə mən deyən illər olaydı,
Məcbur olmayaqMərhəmət eyləmək, şirin söz demək.Odu qorumaqdı kül arasında.
Mənim yarim vəfasızdur, vəfasızMənim yarim vəfasızdur, vəfasız,Mənim dərdim, dəvasızdur, dəvasız.
Evdə oğlan qalmışıqBiz fəna mülkün tutub təxtində sultan qalmışıq,Şükr bu nadanlıq ilə ismi insan qalmışıq.
Düzələ bilməzDərmansızdı bəd övladdan gələn dərd,Bu dərd əyən ata düzələ bilməz.
Səadətnamə, 62علم فعلی چو انفعالی نیستحالی است این سخن محالی نیست
DünyadaSirat, sual qabaqdadı,Nədamətdı dünyada!