Qəzəl 3429

بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3432

صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3434

چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟صدف ما گره خاطر دریا باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3439

پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشدهر که را سد رمق هست سکندر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3440

دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3444

گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشدزمزم کعبه دل دیده پر نم باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3476

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3485

در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3490

عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3492

دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3493

بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3494

کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3506

تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3513

عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3514

شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3517

بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3523

ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3524

غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3537

رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3539

غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3542

رتبه خط تو بالغ نظران می دانندقدر یاقوت تو روشن گهران می دانند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3543

یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنندنمکی نیست لب او که فراموش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3549

هرکه خامش شود از حادثه آزاد بودخنده کبک دلیل ره صیاد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3550

دل اهل نظر آن به که گرفتار بودصحت چشم در آن است که بیمار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3554

بنده حسن خداداد شوم همچو کلیمآتش داغ من از مجمره طور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3556

دانه خال تو روزی که مرا در دل بودحاصل روی زمین از من بی حاصل بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3557

می روشن گهران چهره گلفام بودنقل صاحب نظران چشم چو بادام بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3558

دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟ظرف دریوزه کند هرکه گدای تو بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3564

باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3569

باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq