Qəzəl 2107

ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2121

آفاق منور ز رخ انور صبح استاین دایره را چشم و چراغ اختر صبح است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2139

درد تو به دلهای سبکروح گران استتبخال بر آن لب گره رشته جان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2140

در وصل، دل از هجر فزون دل نگران استآوارگی تیر در آغوش کمان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2149

چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروستدایم دو دل از عشق چو شاهین ترازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2150

مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوستاز عرش گذشتن سفر مختصر اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2154

بودی که نمودست وجودش، دهن اوستسیبی که سهیل است کبابش، ذقن اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2155

کیفیت می با لب شکرشکن توستنقلی که می از خویش برآرد دهن توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2158

در پرده شب هر که می ناب گرفته استاز دست خضر در ظلمات آب گرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2161

در روی زمین یک سر پر شور نمانده استته جرعه ای از کاسه منصور نمانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2169

صبح از لب لعل تو پیام نمکینی استشام از شکن زلف گرهگیر تو چینی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2174

در هر جگری شوری ازین گرم نفس هستچون صبح، مرا حق نفس بر همه کس هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2186

آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیستروزی ز دل خود بود آن را که دهان نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2192

زین نقطه بود گردش پرگار فلکهاهر چند که ما را ز سویدا خبری نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2198

افسوس که ایام شریف رمضان رفتسی عید به یک مرتبه از دست جهان رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2213

عشق سلطان و عقل دهقان استرزق دهقان ز عدل سلطان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2214

سفر اهل شوق در وطن استخلوت اهل دل در انجمن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2215

صدق، روشنگر ضمیر من استصبح روشن ضمیر، پیر من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2219

لطف و قهر زمانه هر دو یکی استگره دام و دانه هر دو یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2222

در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب استتیغ برهنه باشد رویی که بی نقاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2236

شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2241

نه هر تن لایق تشریف شاهی استشهادت آل تمغای الهی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2252

از حسن تو جیب خاک پر ماه استیوسف ز خجالت تو در چاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2257

خود به خود چشم تو در گفتارستبیخودی لازمه بیمارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2272

آن گنج خفی در دل ویرانه زند موجآن بحر درین گوهر یکدانه زند موج؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2273

دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچبگسل از طول امل، چون مار در بستر مپیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2279

تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟چون گل از شبنم بزن بر چهره خود آب، صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2281

چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبحرفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2286

می زند موج پریزاد، صنمخانه صبحفیض موجی است سبکسیر ز پیمانه صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2291

قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq