Qəzəl 5030

مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5031

نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5033

مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5034

با صبح روگشاده تر ازآفتاب باشازهر که دم شمرده زند در حساب باش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5035

فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5037

گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5039

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5046

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5051

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5052

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5063

پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5064

همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5067

دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5068

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5071

از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5084

از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5087

در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5089

سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5092

اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5094

شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5097

هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5105

از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5108

از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرصره ندارد در دل خرسند استسقای حرص

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5111

در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاطدربهار از کف مده چون شاخ گل جام نشاط

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5117

زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خطهر مویی ازتو شد شب عید از هلال خط

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5127

گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمعبهر پروانه بود انجمن آرایی شمع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5128

هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانعبه کف پوچ شد از گوهر دریا قانع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5141

شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغاز پرپروانه باشد پرده ساز چراغ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq