Qəzəl 5599

در بهاران دل دیوانه نگیرد آرامتا به چون گرم شود دانه نگیرد آرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5603

تا نظر از گل رخسار تو برداشته اممژه دستی است که در پیش نظر داشته ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5605

دست بر زلف پریشان سخن یافته‌امچشم بد دور، رگ جان سخن یافته‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5608

گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5615

اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5617

در مصافی که من از آه علم وا کردمکوه اگر بود طرف، بادیه پیما کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5637

چند در دایره مردم عاقل باشم؟تخته مشق صد اندیشه باطل باشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5639

منم آن سیل که دریا نکند خاموشمکوه را کشتی طوفان زده سازد جوشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5643

شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5644

چشم بیمار بلایی است که من می دانمزیر این درد دوایی است که من می دانم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5647

من نه آنم که چو گلچین در گلزار زنمدست در دامن معشوق خس و خار زنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5649

حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟به زبانی که ندارم چه سخن عرض کنم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5652

من که از شرم گذارم چو خیال تو کنمچه خیال است تمنای وصال تو کنم؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5667

گرچه با کوه گرانسنگ گناه آمده‌ایملیک چون سنگ نشان بر سر راه آمده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5669

از غم زلف تو در دام بلا افتادیمچه هوا در سر ما بود و کجا افتادیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5670

صفحه دل، سیه از مشق تمنا کردیمکعبه را بتکده زین خط چلیپا کردیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5677

گرچه از طول امل پا به سلاسل داریمهمچنان چشم امید از کشش دل داریم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5683

دل به این عمر سبکسیر چرا شاد کنیمبرسر ریگ روان خانه چه بنیاد کنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5688

روزگاری است ز دل نقش خودی می‌شویمراه چون سایه به پای دگران می‌پویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5697

چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده امکه دست در کمر زلف دلستان زده ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5705

ز سادگی است تمنای سود ازین مردمکه شد به خاک برابر وجود ازین مردم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5710

به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندمچو طوطیان نبود چشم بر شکر خندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5719

چگونه درد خود از مردمان نهان دارمکه از شکستگی رنگ ترجمان دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5724

لب خموش و زبان گزیده‌ای دارمچو بوی گل نفس آرمیده‌ای دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5726

به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورمشکسته است نمکدان چرخ را شورم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5727

به لب نمی رسد از ضعف آه شبگیرمز بار دل چو کمان، خانه می کند تیرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5736

ز گمرهی خود از روی رهنما خجلمشکسته کشتیم از سعی ناخدا خجلم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5737

از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلماگر به کعبه رود روی برقفاست دلم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5740

ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانمفتاده است تزلزل به چار ارکانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5746

چگونه توبه ز می موسوم بهار کنممن آن نیم که پشیمانی اختیار کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq