Qəzəl 6481

نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرومصرع حسن دوبالا نیست در دیوان سرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6492

بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشوگوهر بی قیمتی، سنگ ته دندان مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6493

غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشوگر رهایی چشم داری غافل از روزن مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6494

چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با اوچو برخیزد ز جا، از جای برخیزد زمین با او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6515

عنان به طول امل داده ای دریغ از توبه کوچه غلط افتاده ای دریغ از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6542

مپسند پر ز داغ کنم از جفای توآن کیسه ها که دوخته ام بر وفای تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6544

در هیچ پرده نیست، نباشد نوای توعالم پُر است از تو و خالی است جای تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6559

حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاهشمع را فانوس از باد صبا دارد نگاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6562

از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواهاختیار از گوی عاجز در خم چوگان مخواه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6577

بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منهتا نشویی دست از جان پای در دریا منه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6578

بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منهآستین خشک را بر دیده های تر منه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6589

شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکردهبه جسم نازکت بیماری چشمت اثر کرده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6591

می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم اللهتازه کن جانی ازین آب بقا بسم الله

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6601

گر از طعام تن عام می شود فربهتن کریم ز اطعام می شود فربه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6628

هر چند هست مشرق دیدار آینهباشد نظر به سینه من تار آینه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6629

تا کرد خانه از رخ او روشن آینهگیرد ز آفتاب به گل روزن آینه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6642

آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیدهمایل به اوفتادن چون میوه رسیده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6652

با لباس عنبرین امروز جولان کرده‌ایسرو را در جامه قمری خرامان کرده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6685

بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسیاز دم عقرب گره جز سنگ نگشاید کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6696

سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگیدولت خورشید را دارد بپا افتادگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6712

قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلیدست رد بر هیچ مخلوقی منه گر واصلی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6713

ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمییک ترشرو تلخ سازد عیش را بر عالمی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6714

تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمیتا نگرید، آب در گوهر ندارد آدمی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6715

گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمیزیر تیغ محفل آرا پای بر جا بودمی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6719

برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنیبا دل روشن تو محو آب و رنگ گلشنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6725

تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟چند در زنگار این آیینه را پنهان کنی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6726

ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنینسبت خود را به چشم یار باطل می‌کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6760

خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداریهوس در دل مرا در خاک قارون است پنداری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6782

جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟عنانداری ز من در دامن صحرا چه می خواهی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6816

چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟چون شرر بر سر این خرده جان می لرزی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq