Qəzəl 1397

از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1398

خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1404

سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1409

بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1411

چهره صاف تو آیینه اندیشه نماستجان ز سیمای تو چون آب ز گوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1413

تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1442

میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1447

مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1454

از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1456

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1462

لب لعلت ز می ناب رباینده ترستچشم مخمور تو از خواب رباینده ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1463

به تماشای تو از هر مژه راه دگرستهر بن موی کمینگاه نگاه دگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1469

زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1470

چون به حیرت زدگان است مرا روی سخنطرف صحبت من صورت دیوار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1472

خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1473

ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش استآه ازین راه درازی که ترا در پیش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1474

نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1482

پشت دست تو به از آینه روی گل استگرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1491

کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1492

دل پر داغ گلستان سحرخیزان استنفس سوخته ریحان سحرخیزان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1500

این چه لطف است که با یار وفادار من استکه به من همسفر و خانه نگهدار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1501

عشق سرمایه تسکین دل زار من استخانه پرداز جهان خانه نگهدار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1507

دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1514

در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1521

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1527

غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1528

هر که از قافله کعبه جدا افتاده استکارش از راهنمایان به خدا افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq