Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است
Qəzəl 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
Qəzəl 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است
Qəzəl 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است
Qəzəl 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
Qəzəl 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است
Qəzəl 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است
Qəzəl 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است
Qəzəl 1722خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است
Qəzəl 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است
Qəzəl 1724سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است
Qəzəl 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست
Qəzəl 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Qəzəl 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Qəzəl 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است
Qəzəl 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است
Qəzəl 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است
Qəzəl 1767میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است
Qəzəl 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Qəzəl 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Qəzəl 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Qəzəl 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست
Qəzəl 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست
Qəzəl 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست
Qəzəl 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشتچو دلپذیر نبودش چرا گرفت و گذاشت
Qəzəl 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت
Qəzəl 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت
Qəzəl 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت
Qəzəl 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت
Qəzəl 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت