Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آزاده ما برگ سفر هیچ نداردجز دامن خالی به کمر هیچ ندارد
Qəzəl 4344از تفرقه پروا دل آزاد ندارداز سنگ خطر بیضه فولاد ندارد
Qəzəl 4347جویای تو با کعبه گل کار نداردآیینه ما روی به دیوار ندارد
Qəzəl 4361نتوان به فلک شکوه ز بیداد قضا برداز شیشه ما دهشت این سنگ صدا برد
Qəzəl 4368خط از لب لعل گهرافشان تو گل کردیا خضر ز سرچشمه حیوان تو گل کرد
Qəzəl 4369رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کردنظاره زلف تو پریشان نظرم کرد
Qəzəl 4370رخسار ترا خط نتوانست نهان کردبی پرده تر این آینه را آینه دان کرد
Qəzəl 4382گل مرتبه عارض جانانه نگیردجای لب ساقی لب پیمانه نگیرد
Qəzəl 4383سرگرم تو با کشمکش دار نسازداین نقطه سرگشته به پرگارنسازد
Qəzəl 4387تیغ تو می وساقی وپیمانه من شدهر زخم نمایان در میخانه من شد
Qəzəl 4400آن آفت جان بر سر انصاف نیامدآن تلخ زبان بر سر انصاف نیامد
Qəzəl 4404جمعی که دراندیشه آن چشم خمارنددر پرده دل شب همه شب باده گسارند
Qəzəl 4409حکم است که کار شب آدینه بسازندکار خرد از باده دیرینه بسازند
Qəzəl 4410از دشت به حی مردم دیوانه نسازندبا گور بسازند وبه کاشانه نسازند
Qəzəl 4416آنها که نظرباز به نو خط پسرانندبی چشم بداز جمله بالغ نظرانند
Qəzəl 4427خطی که ازان چهره روشن بدر آیدآهی است که سینه خورشید برآید
Qəzəl 4430تدبیر محال است به تقدیر برآیدرو به چه خیال است که با شیر برآید
Qəzəl 4443از سیر چمن کی دل افگار گشایداین عقده مگر از رخ دلدار گشاید
Qəzəl 4451فارغ بود از افسر زرین سر خورشیدکز شعشعه خویش بود افسر خورشید
Qəzəl 4452طوفان گل و جوش بهارست ببینیداکنون که جهان بر سر کارست ببینید
Qəzəl 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرداز ما چه می توان بردباماچه می توان کرد
Qəzəl 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کردقطع امید ازان زلف قطعا نمی توان کرد
Qəzəl 4464خالت ز خط مشکین دست دگر برآوردحرصش شود دوبالا موری که پر برآورد
Qəzəl 4465خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازدپیش از تمامی عمر خودرا تمام سازد
Qəzəl 4466از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شدمهر خموشی من جام جهان نما شد
Qəzəl 4470دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشدخوابی که از خیال است از یاد رفته باشد
Qəzəl 4475از عشق یار نوخط دل زود می گشایدفصل بهاراز دل زنگار می زداید
Qəzəl 4479سفر گزین که سخن در وطن غریب نگرددشکسته پای وطن را سخن غریب نگردد
Qəzəl 4493بغیر خط که ز روی لطیف یار برآیدز آب آینه نشنیده کس غبار برآید
Qəzəl 4503از کمرش کام دل چگونه برآیدخرد شود شیشه ای که بر کمر آید