Qəzəl 6058

از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6059

نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6064

گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6074

سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6077

صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6079

نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6089

از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6090

تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6098

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6099

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6101

آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6107

بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6117

با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6136

حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6137

شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6146

آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6148

دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟کبک کی از عهده شهباز می آید برون؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6151

گر بنالم خون ز چشم سنگ می‌آید برونور بگریم خار و گل یکرنگ می‌آید برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6153

از تن خاکی دل صد پاره می آید بروناین شرر آخر ز سنگ خاره می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6163

سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟زلف مشکین یا کمند گردن آهوست این؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6166

گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببیندر رکاب ماه نو خورشید تابان را ببین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6176

سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمینآسمان رنگ قیامت ریخت گویا بر زمین

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 6177

هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمینخط ز خجلت کم کشد در روز محشر بر زمین

Saib TəbriziQəzəl5 dəq
Qəzəl 6181

می کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمینمی نهد در چین ز غیرت ناف و آهو بر زمین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6191

ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتنز لفظ تازه دشوارست معنی را جدا گشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6200

ز دل مجموعه ای هر روز املا می توان کردنازین یک قطره خون صد نامه انشا می توان کردن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6210

ندارد حاصلی چون زاهدان خشک لرزیدنمی خونگرم باید در هوای سرد نوشیدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6216

زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشنچراغ ماه را از شمع رویت پیش پا روشن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6219

شب عیدست ساقی باده روشن مهیا کنتماشای مه نو را ز جام زر دو بالا کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6231

سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار منبه یک خمیازه گل می شود آخر بهار من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq