Qəzəl 6332

نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6339

کرم به ابر سبکدست همچو عمان کنتمام روی زمین را رهین احسان کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6340

قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6352

رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی منحصار آهن من گشت شیشه جانی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6354

ز تن شکفته رود جان صادقان بیرونکه تیر راست جهد صاف از کمان بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6357

ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگینز نقش راست نگردد سیاه روی نگین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6367

بوی گل و نسیم صبا می توان شدنگر بگذری ز خویش چها می توان شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6368

پیش قضای حق دم چون و چرا مزندر بحر بی کنار عبث دست و پا مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6371

دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6373

ساقی دمید صبح قدح پر شراب کناز روی گرم خود بط می را کباب کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6381

دل از گناه پاک چو دارالسلام کنخاک سیاه بر سر مینا و جام کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6382

از زنگ کبر آینه خویش ساده کندر زیر پا نظر کن و حج پیاده کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6383

از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمین‌گیر سر مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6385

بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6386

عرض صفا به اهل هنر می کنی مکنپیش کلیم دست بدر می کنی مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6394

دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟یک کوچه است زلف ز راه دراز من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6399

فیض نسیم صبح بود با فغان منبر شاخ گل گران نبود آشیان من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6402

آرد به وجد سوختگان را نوای منمردافکن است باده مردآزمای من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6407

گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6410

افشان خال بر رخ آن دلربا ببیندر روز اگر ستاره ندیدی بیا ببین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6425

در عشق اگر صادقی از قرب حذر کنچون آینه از دور قناعت به نظر کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6428

جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6430

لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6431

هر چند به ظاهر چون روان در بدنم منچون معنی بیگانه غریب وطنم من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6439

گوشه آن نقاب را بشکنورق انتخاب را بشکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6442

پاک کن از لوح جهان زنگ منتا برهد عشق تو از ننگ من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6444

روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنینصبح سفید چون شود، خنده نما که همچنین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6446

من که در فردوس افتادم به نقد از یاد اوبی نیازم از تمنای بهشت آباد او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6448

بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6452

هر که را دل آب شد از روی آتشناک اوشبنم گلزار جنت گشت چشم پاک او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq