Qəzəl 2948

به قامت سرو را از قد کشیدن باز می داردبه عارض رنگ گل را از پریدن باز می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2960

دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی داردکه تیر راست کیشان تا هدف منزل نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2961

بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی داردجهان دارالامانی غیر حیرانی نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2962

فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی داردنخواهد شمع دیگر هر که را دل روشنی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2964

به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی داردبساط دوستداری چیدن و واچیدنی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2965

بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذاردکه دام خویش را صیاد زیر خاک نگذارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2971

زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟سپند ما مگر زان آتشین سیما خبر گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2978

چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیردتذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2983

به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیردزریگ از چربدستی روغن بادام می گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2984

غباری از بیابان جنون بالا نمی گیردکه دل از سینه لیلی ره صحرا نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2985

علایق دامن آزاده ما را نمی گیردکمند رشته مریم مسیحا را نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2987

زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیردکه آب زندگانی را دل از ظلمت نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2988

فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیردچو دریا بیکران افتد به خود لنگر نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2990

دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیردمسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2992

چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟چه در دست است دنیا را که پشت پا توانم زد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2996

شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازدتبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2999

زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟که مسکن نیست بوی پیرهن با کاروان سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3000

به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازدچو آب زندگی با ماهی این قلاب می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3004

چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگشکه بویش فتنه خوابیده را بیدار می سازد

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 3005

جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازددهانت سینه ها را مخزن اسرار می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3009

دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازدکه عود خام را آتش ز هستی پاک می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3011

زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3015

خمار باده مهر دوستان را کینه می سازدکدورت صبح شنبه را شب آدینه می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3016

سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازدشراب تند ما با شیشه و ساغر نمی‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3022

مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزدکه شمع از بال و پر افشانی پروانه می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3024

سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزدبه آب خود چراغ گوهر شب تاب می سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3027

کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟ز اشک آتشینم دامن صحرا نمی سوزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3028

مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3030

ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3039

نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزدمگر ابری زبحر گریه مستانه برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq