Pərakəndə şeir 59

به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 61

چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 62

گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 64

سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 66

وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 69

غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 69

چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر راسخت‌رویی می‌شود سنگِ فِسان شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 76

عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 77

تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 83

هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 86

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 100

در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 105

اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 107

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 108

نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 111

دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 114

(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 114

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 121

خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 122

گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 129

اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 131

جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 133

از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 136

سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 137

تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 138

در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست

Saib Təbrizi1 dəq