Qəzəl 545

شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 547

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 546

نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 550

خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 550

گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 551

گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 555

ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 555

چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 556

لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 557

گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 559

نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از منخدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 564

هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 567

روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 569

چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 568

گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 573

با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 579

از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 589

صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 592

باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 596

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 597

خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 601

تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 600

ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 601

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 605

برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 608

به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 616

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 620

از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 618

زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 625

زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن

Saib Təbrizi1 dəq